Şu an itibariyle sitemiz yüklenme aşamasındadır.

Sitemizde önceden siraze.net adresinde ki Naz Ferniba yazılarını bulabilirsiniz.

(1 Ağustos 2011)

Pencerelere baktığımızda eğer siyah perdeler görürsek üzülüyoruz. Başımız öne düşüyor. “Nasıl başka bir renge boyayabiliriz biz bu perdeleri?” sorusu koşarak geliyor düşüncelerimize. Ve yazıyoruz...

Biri çıkıyor karşımıza. Saçları dalgalı, beyaz kazaklı, isteksiz adımları. “Boş bir hayat” mırıltısı yükseliyor dudaklarından. Gözlerimiz nemleniyor. “Hayatın anlamla dolu olduğunu nasıl anlatabiliriz?” sorusuna takılıyoruz o an. Ve yazıyoruz...

Yazmanın bir yetenek olduğunu kabul ediyoruz elbet, lakin okumayı bilmek de bizce bambaşka bir yetenek.

Yapmak istediklerimi yapamadığımda, yapmak istemediklerimi yapmak zorunda kaldığımda, migrenim tutmadığında, anjin olmadığımda, haykıra haykıra türkü söyleyip de sesim kısıldığında yazıyorum. Yazmak için çok sebebim var. Yazmamak için gereken tüm şartlar olgunlaşsa da, su 100 ⁰C’de kaynar gerçeğini es geçip yazmak üzerinde direnç göstererek bütün illetlerin çökmüş olma ihtimalini gözardı ediyorum. Çünkü yan odadan bir keman sesi yükseliyor. Sokak lambaları dansla bu sese eşlik ederken ben harfleri güçlükle yanyana getirmeye çalışarak anlamlı kelimeler oluşturmaya çabalıyorum. Hiç kolay değil. Kimse bir başkasının hükmü altında yaşamayı artık kabul etmiyor. Harfler bile uygun zemin hazır olmadan “uyumluluk” ilkesine ters davranışlar sergiliyorlar. Yine de yazıyorum. Niye yazdığımı, kime yazdığımı, ruh dengemi, kalp sağlığımı, düşük tansiyonumu, kot pantolonumu ve güneş gözlüğümü boşverin. Bunların konuyla ilgisi yok. Siz asl olana bakın.